Van de Straat eten in Lombok

Biologische ingrediënten gebruiken is bij het Utrechtse restaurant Van de Straat zo vanzelfsprekend, dat ze er niet eens reclame mee maken. Ook niet nu het omgedoopt is naar The Vegan Gorilla. Mensen moeten gewoon komen om een leuke avond te hebben. Met lekker, verrassend eten en een vleugje vakantiegevoel.

In hun woonwijk Lombok ontbrak nog iets, vonden de drie mannen die nu samen eigenaar zijn van Van de Straat. Een ontmoetingsplaats waar de wijk gezelliger van zou worden. Laagdrempelig, met goed biologisch eten en drinken. Waar bewoners makkelijk binnenlopen of op het terras neerstrijken voor een drankje, een complete maaltijd of zelfs alleen een dessert. Het werd street food restaurant Van de Straat. Anderhalf jaar geleden opende het zijn deuren in een pand aan de Surinamestraat.

Avonturen

De keuken is het domein van Thijs Afink. Hij reist graag en veel en eet onderweg alles wat hij tegenkomt. Aan de Surinamestraat  maakt hij die gerechten wat toegankelijker voor de Nederlandse smaak. Hij zorgt er wél voor dat het spannend eten blijft, met smaken waar menige gast een vakantiegevoel van krijgt. Gastheer en barman Jasper Visser avonturiert met de dranken. Natuurlijk serveert hij Thijs Tea, de door Thijs ontwikkelde frisdrank van afgekeurd fruit. En verder goede koffie, interessante bieren van kleine brouwerijen en minder gangbare wijnen.

Minimale voetafdruk

Thijs, Jasper en stille vennoot Joost Scholten streven ernaar hun eigen ecologische voetafdruk minimaal te houden. Logisch dat ze elkaar vonden in een grotere bedrijfsvisie,  die ze ook in hun restaurant waar mogelijk doorvoeren. Dat alle gebruikte ingrediënten en dranken biologisch zijn  hoef je daarom volgens hen niet eens te noemen. LED-verlichting hebben ze natuurlijk, en een barkraan die af en toe aangaat, in plaats van non stop te lopen. Buiten liggen dekens, want ze zijn pertinent tegen terrasverwarmers. En voedsel wordt per definitie niet weggegooid.

Uiterlijk

Voedselverspilling raakt Thijs echt. Hartstochtelijk: “Ik kom uit een Twents dorp. Daar merk je veel meer van het boerenleven. Ik weet hoeveel moeite het kost om voedsel te produceren. Dat gooi je dus niet zomaar weg. Zeker niet om uiterlijke redenen, zoals het feit dat een appel net te klein of te groot is om op een standaard supermarktschaal te passen.” Niet voor niets is hij de bedenker van Thijs Tea. In zijn privékeuken experimenteerde hij een jaar lang om een echt lekkere frisdrank te maken van afgekeurd fruit. Inmiddels drinkt Nederland zo’n 200.000 flesjes per maand.

Bewustwording

Het is een verhaal dat Jasper graag vertelt als iemand om ‘een frisje’ vraagt. Net zoals hij graag vertelt over de eerste écht lekkere biologische wijn die hij pas ontdekt heeft in het Gelderse Groesbeek. Of over LiVar varkens, Lakenvelder runderen en Canadese wilde zalm, omdat Van de Straat geen geld wil verdienen aan dierenleed. Want ook bewustwording creëren vinden de drie mannen belangrijk.

Seizoen

Een strikte keuze voor lokale en seizoensgebonden ingrediënten is er niet. Thijs: “Ik heb daar nog geen duidelijke mening over. Haricots verts verbouwen in het koude Nederland kost bijvoorbeeld meer energie dan verbouwen in Kenya, en het dan per schip hier naar toe brengen. Ik zal niet gauw een tomaat in de winter gebruiken, maar je hebt nu ook puike tomaten uit kassen op zonne-energie. Het is niet zo zwart-wit allemaal. Hoofdzaak blijft dat ons eten lekker is. We willen mensen gewoon een leuke avond geven.”

De Groene Garde is een serie over de mensen die het voortouw nemen in het milieuvriendelijker/duurzamer/groener/socialer, kortom béter maken van de Utrechtse horeca.

www.thijstea.com

http://www.thevegangorilla.nl/

 

Dit artikel verscheen eerder bij Frisse Mosterd, magazine en online platform over Utrechtse horeca

http://www.frissemosterd.nl

 

 

Geen gezeik, ieder zijn lijk

Elk volk heeft een reputatie. Je kunt ook zeggen dat we van ieder volk een bepaald beeld hebben. Of het klopt is een tweede. Maar zo denken wij vaak dat Chinezen alle mogelijke dieren eten. Wij weten: als je ergens de hond in de pot kunt vinden, is het bij hen.

Nog zo’n staaltje beeldvorming: Chinezen doen niet aan originaliteit. Beter goed gejat dan slecht bedacht, is het motto, en dus maken ze van alles na, van gymschoenen tot handtassen, van horloges tot motoren. De kwaliteit is vaak bedenkelijk. Er is echter wel iets dat ze zo goed namaken, dat de rest van de wereld er nog wat van kan leren.

Nepvlees.

Aan de Haagse Wagenstraat, midden in Chinatown, zit  sinds jaar en dag een vegetarische toko. De koelvitrines liggen er vol met vis, vlees, kip, eend, garnaal, varken en, wie weet, hond. Gemaakt van soja en tarwe en nog wat geheime ingrediënten, bereid volgens even geheime recepten. Het ziet er zo echt uit dat ik het als steile vegetariër niet blief.

Als je echter je dooie beestje op je bord niet kunt missen, zou je best eens bij die Sie San kunnen gaan winkelen. Of bij de Vegetarische Slager, die net zoals de Chinezen heel goed vlees en vis kan namaken. Hij heeft een winkel op het Spui, om de hoek bij de vegetarische toko. Wil je luuks of lui, dan kun je zelfs naar Soy, een vegetarisch Chinees restaurant in Utrecht.

Waarom nep als het ook echt kan? Simpel: omdat je dan bijdraagt aan een minder verspillende voedselproductie. Voor dierlijk eiwit in de vorm van beest is wel acht keer zoveel landbouwgrond nodig als voor de productie van plantaardig eiwit. Dat betekent onder andere kaalgeslagen oerwouden voor de teelt van veevoer. En zo’n lelijk stuk aarde vinden ook de meeste vleeseters niet leuk.

vegetarische toko den haag

www.siesan.nl

www.devegetarischeslager.nl

www.soy-utrecht.nl

Vegetarische slager den haag

De kip als GFT-bak

Zegt de ene stresskip tegen de andere: don’t tok to me.

Hoewel ik meestal het hardst moet lachen om scabreuze moppen, vind ik deze ook bijzonder grappig.  Al zijn de woorden stress en kip niet per definitie een logische combinatie. Met zijn twintigduizenden in een overvolle schuur? Ja, natuurlijk raak je dan gestrest. Maar als ze gewoon aan het scharrelen zijn vind ik het eigenlijk best ontspannen vogels, met hun melodieuze getok. Zeker wanneer er een hardwerkende haan in de buurt is om de dames tevreden te houden

IMG_3705

Op verschillende plaatsen in mijn stadsie Utrecht heb je wat van die vrij rondlopende toompjes kippen. Het ziet er ontzettend gezellig uit en geeft iets veiligs en vertrouwds. Zelfs aan wat minder goed bekend staande buurten.

De firma Kipster denkt er ook zo over en maakt zich hard voor meer kippen in de stad. Al was het maar omdat wat we per persoon gemiddeld aan etensresten weggooien, genoeg is voor één kip om van te leven. Als dank legt ze vlakbij huis een heleboel eieren. Tel uit je winst. En die soms gemeen stinkende GFT-bak heb je niet meer nodig.

Kipster helpt de beginnende kippenstadjer met een introductieboek en de expertise van een kippenprofessor. Je kunt bij hen kippen kopen én mooi vormgegeven hokken die passen bij de aard en gewoontes van het beestje. Als je dat wat definitief vindt kun je ook een hok huren. Vanaf E12,50 per week heb je er een, met minimaal zes kippen erin. Meer kan ook, voor bijvoorbeeld scholen, restaurants of verenigingen.

Helemaal mooi is de garantie: niet goed, kip terug.

Wanneer je toch liever een ei uit de winkel haalt, maar de legster in ieder geval een goed leven gunt, kun je een kip adopteren. Iemand anders zorgt goed voor haar, jij krijgt elke maand een doosje eieren.

Wat vinden jullie, lezers en lezeressen, van deze nieuwe benadering van de kip en het ei?

Tok to me!

 

http://www.kipster.nl

http://www.adopteereenkip.nl

Niet voor teven

In restaurant Bird op de Zeedijk in Amsterdam kookt een Thaise kok verschrikkelijk lekkere dingen. Geurig en knapperig en zo mild gepeperd dat mijn Hollandse smaakpapillen het makkelijk aankunnen. In beschaafde porties, zo beschaafd dat ik me afvroeg of ik daar wel genoeg aan zou hebben. Maar het was ruim voldoende. Het speet me dat de ober de schotel niet tot de laatste kruimel afgelikt mee terug kon nemen naar de keuken. Erger zelfs, hij was nog bijna halfvol.

Ik had het godenmaal wel mee naar huis willen nemen, om op te warmen als ik na een avond dansen hongerig thuiskom. Of na een dag werken geen zin meer heb om de keuken in te gaan. Was ik in Amerika geweest, had ik zonder gêne om een doggiebag gevraagd, al weet iedereen precies wie die hond is. Bij Bird doen ze daar nog niet aan. Bij zo’n vijftig andere restaurants in Nederland wel, (om de een of andere reden vooral in Friesland en Utrecht) en het heet een foodiebag. Het hele fenomeen is geinstitutionaliseerd en stijlvol vormgegeven, zodat je geen last meer hebt van die gêne.

Op tafel ligt een sjiek lepelvormig clipje dat je over de rand van je bord kunt schuiven, als teken dat je wat over is graag mee naar huis wilt nemen. Zonder iets te hoeven vragen weet de ober wat de bedoeling is. Het restant van je maaltijd wordt in de keuken verpakt, van een datum voorzien en weer aan je tafel afgeleverd. Alles onder het motto: eten is er om op te eten. Want ook koks vinden het naar als dat wat zij met zorg gemaakt hebben in de vuilnisbak verdwijnt.

Ik vind het een fenomeen dat navolging verdient. In onderstaande restaurants hebben ze de foodiebag al omarmd.

http://verdraaidgoed.nl/partners-verkooppunten/foodiebag-restaurants/

en hier vind je meer informatie

http://voordewereldvanmorgen.nl/Projecten/Foodiebag__want_eten_is_om_op_te_eten?gclid=CMuf-Pe7prsCFUhb3godoXoAgQ

 

In je mik of in de kliko?

Een jaar of zestien was mijn zoon, en liefhebber van goed eten. Daarom wilde hij graag in een restaurant werken. La Place leek hem leuk, want daar hadden ze veel lekkere en verse dingen. Hij werd aangenomen, voor E 2,80 per uur. Het was weinig, maar hij hield van koken en kreeg ook korting op zijn lunch. Voor hem een bescheiden maar aantrekkelijk emolumentje bij het karige salaris. Dat aan het eind van de dag – van élke dag, en alleen al in die ene vestiging waar hij werkte – voor zo’n duizend Euro aan voedsel in de kliko verdween, was minder leuk. Ronduit stom, kun je gerust zeggen.

Ondanks doemberichten dat we de groeiende wereldbevolking niet kunnen voeden, ben ik niet de enige die daaraan twijfelt. Wanneer volgens huidige schattingen een miljard mensen overgewicht heeft, en een miljard mensen honger, dan concludeer ik daaruit dat voedselgebrek meer een kwestie van logistiek en prijzen is dan van tekorten.

Verspilling is eerder het probleem. En gelukkig zien steeds meer mensen dat en doen er iets aan. De gemakkelijkste plek om te beginnen is natuurlijk bij jezelf. Niet méér kopen dan je verwacht in je mik te schuiven. Heb je de ambitie slank te blijven (of worden)? Niet méér kopen dan nodig om je honger te stillen. Wat ik nog veel fijner vind is dat er ook mensen zijn die groter denken en vooral groter dóen (daar hoor ik dan weer niet bij).

Afgelopen zomer, op 29 juni, serveerde Damn Food Waste op het Museumplein in Amsterdam voor zeker 6.000 mensen een gratis lunch. Gemaakt van een grote berg verse groenten die niet in de handel kwam omdat hij te krom, te klein, te groot of gek gevormd was, of uit een beschadigde of verkeerd gelabelde verpakking kwam. Zonder deze actie was het in de vuilnisbak beland. Van die berg werd ter plaatse voor die 6.000 mensen, da’s toch een aardig dorpje, soep en curry gemaakt.

Eerder waren er al zulke diners in Londen, Parijs, Dublin, Zaragoza en Nairobi. Deze maand zijn ze in Nantes en in New York. Allemaal het gevolg van de ideeën en daadkracht van schrijver Tristram Stuart, die de massadiners bedacht en wist hoe hij anderen mee moest krijgen. Consumenten worden door zulke acties bewuster van wat ze weggooien, maar ook voedselverwerkende bedrijven en politici worden door Damn Food Waste gevraagd mee te denken en oplossingen te verzinnen. Tot mijn grote genoegen is het een thema in de media, op universiteiten, bij boeren, tussenhandelaren en voedselverwerkende bedrijven.

Nu nog een gratis lunch voor de onderbetaalde jongeren in de horeca. Of nog beter: geef hun aan het eind van de dag mee wat anders weggegooid zou worden. Voor zichzelf, hun huisgenoten of familie. Da’s pas een lekkere secundaire arbeidsvoorwaarde!

voedselverspilling

http://damnfoodwaste.com/

http://www.feeding5k.org/

http://www.tastethewaste.nl/