Grotestadsgemeut

Waar je ooit opgetogen binnenstapte bij een etablissement met een bordje: “De koffie is klaar”, is dat precies de plek waar je vandaag de dag niet dood gevonden wilt worden. Of waar je denkt de dood te vinden, vanwege de intens smerige smaak van de soms urenoude bak pleur.

In Nederland begon volgens mij de Coffee Company als eerste met het maken van ontzettend lekkere koffie. Per kopje, terwijl je er op wachtte. Om te beginnen in Amsterdam, en daarna in een heel stel andere steden. De laatste drie, vier jaar doen steeds meer gelegenheden dat. Tot in Emmen en Goes zijn prima cappuccino of espresso te krijgen.

En dus is het opeens  een beetje modieus  om te mopperen over een tevéél aan koffietentjes. Net zoals over  een teveel aan eterettes met lokaal, puur en/of biologisch eten. Diezelfde overdaad aan horeca die we zo leuk vinden in andere landen, als we er op vakantie zijn.

Grotestadsgemeut, zou ik zeggen. Veel van het goede maakt blijkbaar in sommigen van ons de snob wakker. Toegegeven, tarwegrassap en cacaonibs zijn tamelijk vies. Maar voor de rest geniet ik met volle teugen van al die zaken waar je lekker en best gezond kunt eten en drinken. Zonder al te veel exotica, meestal gemaakt met producten uit je buurt.

Ik ben blij dat boeren hun waar in hun eigen omgeving af kunnen zetten, in plaats van het te moeten transporteren naar verre oorden. En ik vind het leuk dat veel van die kleine restaurants en koffiezaken gerund worden door mensen die vaak een loopbaan als econoom, jurist, bedrijfskundige of consultant aan de wilgen hebben gehangen. Banen met status, zeker. Alleen dikwijls behoorlijk theoretisch. Die eenzijdigheid bevalt slecht.

Dus zijn ze iets gaan doen dat veel concreter en bevredigender is. Lekkere dingen bereiden en het gezellig maken in een vaak heel persoonlijk ingericht zaakje. De wereld wordt er knusser van, want weinig doet zo goed als een liefdevol bereide maaltijd. Dus doe mij nog maar wat minder juristen en economen, en meer restaurants en koffiezaakjes. Ik noem het: vooruitgang.

IMG_3468IMG_3229408784_510963418933668_127017120_nIMG_3122

http://www.coffeecompany.nl

http://www.smakers.nl

http://www.frietwinkel.nl

http://www.gastmaalendetafel.nl

https://nl-nl.facebook.com/pages/BakBlik030/1391278631111571

http://www.bondsmolders.nl

http://www.misterkitchen.nl

 

In bed met een onwaarschijnlijk iemand

Laatst deelde ik het bed met een onwaarschijnlijk iemand. Ik had het absoluut niet verwacht, omdat we zulke verschillende levensopvattingen hebben. Hij is in een aantal opzichten een bange Christen, ik ben… nou ja, iets anders.

Sybrand met de mooie Friese achternaam Van Haersma Buma is tweede kamerlid voor het CDA. Hij pleitte vorige week voor een zelfvoorzienende landbouw in Nederland. Niet omdat hij het idioot vindt dat wij sperziebonen uit Egypte eten en zelf paprika’s en tomaten naar Rusland exporteren, maar omdat hij bang is dat de Egyptenaren ophouden met sperziebonen sturen. Zoals de Russen nu ophouden met Nederlandse paprika’s en tomaten importeren.

Sybrand spreekt over bedreigingen in de wereld. Graan- en groentekranen die zomaar dichtgedraaid kunnen worden. Dat is niet leuk voor hem, dat hij bang is.

Maar mij gaat het om het effect, en ik begrijp dat veel boeren er ook zo over denken. Blijkbaar kunnen we in Nederland, ondanks zeventien miljoen inwoners en landbouwers die er de brui aan geven of vertrekken naar landen met minder regels, toch genoeg voedsel verbouwen om iedereen op een net gewicht te houden.

Dat is toch prachtig? Geen gesleep met onrijp voedsel, veel minder luchtvervuiling door het transport van of naar verre oorden, werkgelegenheid in de frisse lucht, en de Egyptenaren kunnen weer zélf smikkelen van eigen oogst.

Een andere opvatting van Sybrand, die ik net zo geweldig vind: hij keurt het verheerlijken van geweld af. In naam van welke god dan ook. Je kunt inderdaad zoveel leukere dingen doen met je talenten dan anderen over de kling jagen. Lekkere aardappels verbouwen bijvoorbeeld, of een restaurant runnen waar je met die aardappels iets smakelijks gemaakt hebt.

Sybrand en ik, wij waren wat de Engelsen zo fraai odd bedfellows noemen. Mensen die normaal gesproken niet dezelfde mening hebben, en dan om verschillende redenen opeens wel.

Sorry. Kinkier wordt het niet. Maar prachtig blijft het.

http://www.volkskrant.nl/vk/nl/2686/Binnenland/article/detail/3727711/2014/08/28/Buma-wil-dat-Nederland-zelfvoorzienend-wordt.dhtml

https://twitter.com/sybrandbuma

koopt nederlandsche waar

 

Over bloemetjes, bijtjes en bloedvaten

Je stukje speltbrood eten zonder het eerst te dopen in koudgeperste olijfolie en Himalayazout? Nou nou. Dat is een wel heel ongenadig harde trap op de ziel van elke zichzelf respecterende culisnob.

Dan is het leuk om te weten dat nog maar kort geleden, in de jaren tachtig, vakantiegangers naar mediterrane landen het advies kregen op te passen met olijfolie. Omdat wij daar niet aan gewend waren, kon slechts één eetlepel over zo’n zuidelijke salade al genoeg zijn om met de hand voor de bips naar het dichtstbijzijnde toilet te rennen.

Inmiddels is ons spijsverteringsstelsel volledig gewend aan olijven. Sterker, menig gezond-eten-kerk predikt dat we elke dag olijfolie móeten. Zonder hoeven we eigenlijk niet te verwachten dat ons lichaam gezond blijft. Dat Nederland in de eeuwen hiervoor gewoon een bevolking had die soms kort, maar soms ook heel lang leefde, mag gerust een wonder heten.

Het aardige van levende organismen, zoals mensen, is dat ze zich aanpassen aan wat hun omgeving te bieden heeft. Een eskimo zal niet snel dichtslibbende vaten krijgen, al eet hij zelden of nooit groente. In de woestijn zijn zuivelproducten een bederfelijk en schaars goed, en toch wonen er behoorlijk robuuste lieden.

En in Nederland blijk je dus prima koolzaad te kunnen telen en daar een lekkere spijsolie van maken. Koudgeperst, vol onverzadigde vetzuren en helemaal culi. Goed nieuws, want het betekent meer variatie op de akkers en minder voedselkilometers. De zoetig ruikende gele bloemen op een koolzaadveld zijn bovendien heerlijk voor bijen. Die hebben we weer hard nodig om het gros van onze levensmiddelen te bestuiven.  Op dit moment is de oogst in volle gang.

Doe dus gerust eens iets lokaals met wat trots Hollands Goud genoemd wordt.  En laat vooral de olijfolie niet staan. Daar is hij veel te lekker voor.

www.hollands-goud.nl

https://www.facebook.com/hollandsgoud.koolzaadolie?fref=ts

Koolzaad

Knorretje en de bonen

Sorry Oss.

Veel mensen vinden je de lelijkste stad van Nederland. Almere en Rotterdam zijn geduchte concurrenten, maar ook voor mij sta je nummer 1 op deze lijst.

Toen ik er werkte woonde ik gelukkig in het charmante dorpje Berchem, in een keuterboerderijtje aan de rand van het bos. Met een paar andere hippies hield ik een geit, kippen, varkens, een soort moestuin met veel dahlia’s en een fruitboomgaard.  Desondanks moest ergens anders de kost verdiend worden. Daarvoor fietste ik dagelijks de zes kilometer naar Oss.

In deze saaie stad maakt de firma Organon al lang geen anticonceptiepillen meer. Maar de firma Dalco doet er een ander nuttig ding voor de wereldbevolking. Samen met studenten van de Hogeschool in Den Bosch ontwikkelt zij de Brabantse Bonenburger.  Gemaakt van bruine bonen, tuinbonen en erwten, die geteeld worden in Brabant. Nu zijn er wel meer bonenburgers. Kant en klare gemaakt van kikkererwten of linzen, of zelfgemaakte van geprakte bonen gemengd met een eitje, wat kruiden en paneermeel. Verpakt en van bruine bonen waren ze er nog niet, en ook niet in combinatie met de andere ingrediënten uit de directe omgeving van een fabriek.

Dalco is overigens ook gewoon producent van allerlei happen met vlees er in. Die grote varkensstallen op het Brabantse platteland staan daar ten slotte niet voor de flauwekul. Het bedrijf doet in brede zin in proteinen, in lekentaal wel eiwit genoemd, en maakt dus tegelijkertijd vleesvervangers voor verschillende merken. Daar wordt mijn duurzame hartje toch blij van.  Want op mijn dagelijkse fietstocht van het hippieparadijs naar de Osse binnenstad passeerde ik altijd de Unox fabriek. Van die gezellige erwtensoep en de nieuwjaarsduik, weet je wel. Vanaf de weg had ik vrij uitzicht op open schuren met zacht voortschuivende stalen draden, waar varkens op hun kop aan hingen. Ze gleden hun dood tegemoet, en ze wisten het. Hun angstige gekrijs ging me door merg en been.

Ik hoop dus dat de tijd komt dat zulke lelijkheid niet langer plaats vindt in Oss. Omdat je met bonen prima in je eiwitbehoefte kunt voorzien.  En met de effecten op je darmstelsel valt er de volgende dag ook nog wat te lachen.

http://www.veganchallenge.nl/bruine-bonenburgers/https://nl  

nl.facebook.com/DeBrabantseBonenburger

 

IMG_3520