In wezen ben je zélf een klokkenverzameling

Het raadsel tijd

Voor de tijd hebben we geen orgaan. Kleine en grote uurwerkcollecties zijn om het fenomeen heen gebouwd, terwijl je het niet kunt zien, horen, ruiken, voelen of proeven. Journalist Alan Burdick onderzocht het in al zijn aspecten in een boek over tijd en waarom die vliegt.

Als jongvolwassene weigerde Burdick een horloge te dragen. Tijd voelde voor hem als een drukkende last, van bovenaf opgelegd. Geleidelijk realiseerde hij zich dat hij de tijd meed omdat hij er heimelijk bang voor was, al had hij geen idee wat het eigenlijk was (en is). Op een dag besloot hij op zoek te gaan naar het antwoord, bij klassieke en moderne filosofen, bij wetenschappers en bij zijn eigen uurwerkreparateur. Waar hij snel achter kwam, was dat er niet één waarheid is over de definitie van tijd. Best merkwaardig, als je bedenkt dat onze hele samenleving rond tijd is opgebouwd.

Uren, minuten, seconden

Wat elke klok in essentie doet, is de dag opdelen in handzame eenheden. Een heel bruikbaar, door mensen bedacht systeem. Tot de twintigste eeuw maten klokken de uren en de minuten. Met de komst van het quartz-uurwerk werd ook de seconde belangrijk. Burdick kreeg er mee te maken toen hij, al jaren getrouwd, van zijn schoonvader zijn allereerste horloge cadeau kreeg. Een Concord quartz, met de uuraanduiding in goudkleurige streepjes. Niet dat het hielp: op zijn afspraak bij het Bureau International des poids et mesures in het Franse Sèvres kwam hij prompt te laat. Het Bureau is een van de plekken waar hij mensen interviewde die zich beroepsmatig bezig houden met tijd. In zijn boek komt de lezer ze allemaal tegen.

Celklok

De schrijver vertelt mooie verhalen over de afstelling van alle uurwerken ter wereld op dezelfde tijd: de Universal Coordinated Time. Over hoeveel mensen daar dagelijks mee bezig zijn, en waarom dat belangrijk is voor het goed functioneren van GPS-systemen. Hij laat wetenschappers aan het woord die zich bezighouden met hoe tijd in lichaam en geest functioneert. Zij stellen dat zich in allerlei organen en zelfs cellen klokken bevinden, die met elkaar communiceren en zich op elkaar afstemmen. Een wetenschapper bracht maanden achter elkaar alleen door in een grot, afgesloten van het dag- en nachtritme dat door de zon wordt bepaald. Toen hij weer bovenkwam bleek dat hij er bijna een maand langer was gebleven dan hij dacht. Hetzelfde viel op bij mijnwerkers die na een ongeval tien dagen onder de grond hadden gezeten, maar dachten dat het drie dagen waren geweest.

De mens als klok

Onder al onze levens loopt de cyclus die de etmalen indeelt. Talloze lichaamsritmes- en processen worden er door bepaald. Zo is je bloeddruk het hoogst rond het middaguur, en je alertheid het laagst tussen drie en vijf uur in de ochtend. De cyclus is een klok die blijft ‘tikken’, ook als de mens, het dier, de plant en zelfs de schimmel lang achtereen geen daglicht ziet. Nog mooier is de constatering dat iedere cel in het lichaam zijn eigen klok heeft. Een volwassen menselijk lichaam bestaat uit zo’n vijftig miljard cellen. In wezen ben je zélf een klokkenverzameling.

Gelaagde ervaring

Er is dus ‘meetbare’ tijd, aangegeven door een klok. En er is de tijd die je intern ervaart. Maar we gebruiken het woord ook om aan te geven hoeveel uren zijn verstreken, en in welke volgorde gebeurtenissen hebben plaatsgevonden. We gebruiken het om verschil te maken tussen heden, verleden en toekomst, en om nú aan te duiden. Tijd is, kortom, een gelaagde ervaring. In ‘Waarom de tijd vliegt’ mengt Burdick wetenschappelijke waarnemingen en filosofische theorieën met zijn persoonlijke ervaringen. De voor jonge ouders verschrikkelijke ochtendklok van baby’s bijvoorbeeld. De interne klok van algen in de vijver bij zijn kantoorgebouw. Zijn tocht naar de Noordpool in Alaska, waar hij ervaart hoe het is als de dag duurt van half mei tot half augustus.

Vliegen

Tijdloosheid is benaderd door experimenten in donkere grotten of op plekken met eindeloos daglicht. Het kan ook door een lange vliegreis te maken, langs de 24 tijdzones van elk een uur breed. Een intercontinentale vlucht is misschien ook wel de ideale gelegenheid om dit boek te lezen. Je ervaart aan den lijve de tijdsverschillen tussen de ene bestemming en de andere. Over het algemeen is er weinig afleiding, dus je kunt goed opletten. Dat vraagt dit boek ook wel van je. Soms zijn de uitweidingen over wetenschappelijke onderzoeken taai. Dan denk je als lezer: ‘Ja ja. Het zal wel, lekker belangrijk, die femto-, atto- en zeptoseconden, of die beschrijvingen van ogenschijnlijk pietluttige experimenten.’ Sla ze gewoon over en geniet van de fascinerende kennis die je opdoet. Na lezing weet je waarom de astronomie aan de basis staat van de tijd die onze klokken aangeven. Hoe en waarom tijdssystemen ons bestaan gemakkelijker hebben gemaakt. En misschien ook wel of de tijd écht vliegt.

 

Alan Burdick

“Waarom de tijd vliegt”

Uitgeverij Meulenhoff Boekerij

ISBN 9 789029 092128

Dit verhaal verscheen eerder in 0024, magazine over Haute Horlogerie

Het leven is wél leuk

Heel lang heb ik gedacht dat de wereld er slecht aan toe was, en dat dat vooral kwam door de menselijke bewoners.

Dat begon zo’n beetje toen ik aardig had leren lezen en de dag begon met een gezellige krant. Koud de boterhammen achter de kiezen wist ik waar oorlogen woedden, natuurrampen plaats hadden gevonden, politici en zakenlieden slechtigheid uithaalden en de economie minder dan een procent gegroeid was.

Ik heb veel kranten gelezen sinds die tijd. En opiniebladen en ledenmagazines van goede doelen en politieke partijen. Actualiteitenprogramma’s gehoord en gezien op radio en TV. Ik werd er soms wanhopig van. Al die slechtheid, al dat ongeluk.

Zelden las ik hoe fantastisch het is dat in West-Europa al zeventig jaar geen oorlog meer gevoerd is. Hoe geweldig dat gruwelijke ziektes als de pest en de tyfus zijn verdwenen. Hoe heerlijk dat arbeiderskinderen voor het eerst in de geschiedenis niet op hun twaalfde hoeven te gaan werken, maar naar de middelbare school kunnen en zelfs naar de universiteit. Het begon me steeds meer op te vallen hoe gefixeerd we als maatschappij zijn op narigheid.

En nu is daar Sublime FM. Een radiozender die behalve veel jazz en soul (daar hoef je niet per se van te houden) ook een paar keer per dag nieuws uitzendt. Dan hoor je bijvoorbeeld over een gevangenis in Nigeria waar niemand meer gevangen zit, maar waar een kunstencentrum van is gemaakt. Over Nederlandse ingenieurs die in Myanmar rivieroevers gaan versterken en kleinschalig waterenergie op gaan wekken. Dat de vraag van consumenten naar antibioticavrij vlees groeit en de fabrikant van Nutella werkt aan verantwoord geproduceerde palmolie.

Sublime FM heeft het, kortom, over al dat goede nieuws waarvan we zijn gaan denken dat het geen nieuws is. Alsof het niet van de daken geschreeuwd mag worden hoe mensen dag in dag uit bezig zijn om iets goed of beter te doen.

Maar juist zulke dingen wil ik horen. Die geven de burger moed. Ik ben hartstikke blij met het werk van Sublime. Ik hoop van harte dat de zwartkijkers op al die redacties er ook door geïnspireerd raken.

www.sublimefm.nl

http://www.oneworld.nl/food/beter-duurzaam/geen-enkele-reden-voor-slechte-palmolie-nutella

417154_10151296466105357_448008796_n