Mijn overgewicht is een struikelblok, maar zelf val ik ook niet op dikke vrouwen.

 

Jan (56) maakt online gemakkelijk contact met vrouwen. Tot ze merken dat hij een dochter met problemen én flink wat overgewicht heeft.

“Momenteel weeg ik 140 kilo bij een lengte van 1.86 m. Ik wil er zeker wat aan doen, al is afvallen voor mij een worsteling. Er is sprake van genetische aanleg, en behalve een hobbykok die gestopt is met roken ben ik ook nog een stresseter. De afgelopen zes jaar ben ik daardoor dertig kilo aangekomen.

Ik ben een gelukkig gescheiden man. De moeder van mijn kinderen en ik voelen tot de dag van vandaag liefdevolle affectie voor elkaar. Het was vanzelfsprekend dat we de opvoeding in co-ouderschap zouden doen. En toen we twaalfenhalf jaar gescheiden waren, zijn we met zijn allen uit eten gegaan om het te vieren.

In de eerste jaren na de scheiding heb ik een aantal vriendinnen gehad. Relaties die tussen de drie maanden en anderhalf jaar duurden. Eerst met weliswaar heel leuke vrouwen, die echter een heftig verleden hadden van bijvoorbeeld misbruik en psychiatrische problematiek. Ik kon daar geen afstand van nemen. Ik luisterde, ik cijferde mezelf weg. Om dat patroon te doorbreken koos ik daarna bewust voor een zakelijke, rationele vrouw. Het werkte niet. Er zat kraak noch smaak aan. Ik val juist voor levendigheid, enthousiasme, warmte.

Zes jaar geleden begon mijn dochter van toen veertien zichzelf te snijden, het gevolg van jarenlang gepest worden op de lagere school. Later bleek onderliggend sprake van autisme, waardoor ze anders was dan anderen en minder weerbaar. Omdat steeds van adres veranderen voor iemand met autisme lastig is, kwam ze bijna volledig bij mij wonen. Uiteindelijk stopte de drang om zich te snijden. Daarvoor in de plaats verdween de lust om te leven.

Vooral het vechten tegen haar beperkingen viel haar zwaar. Kort na een mislukte poging tot zelfdoding zei ze, wanhopig: ‘Ik wou dat iedereen stopte met van me te houden. Dan kon ik uit het leven stappen.’ Het enige wat ik uit kon brengen was: ‘Dan ben ik blij dat onze liefde helpt.’ Maar de laatste tijd ontwikkelt ze zich spectaculair. Ze is verhuisd naar een beschermd wonen-project. Ze heeft vriendschappen. De suïcidale gedachtes zijn weg.

Ik heb me in die zes jaar vaak alleen gevoeld. Er was geen speciaal iemand bij wie ik thuis kon komen. Met tussenpozen was ik actief op datingsites, vanuit de valse hoop dat ik er emotioneel klaar voor was. Alleen was de inspanning om contact te leggen me vaak al te veel, want ik functioneerde op de toppen van mijn kunnen. Daarnaast was en is iedere afwijzing pijnlijk.

Nu er weer tijd, ruimte en rust zijn sta ik opnieuw op datingsites. Je foto’s zijn daar afgedekt. Ik ben een gemakkelijk prater en schrijver en maak soms leuk contact. Natuurlijk gaat het zodra ik over mezelf vertel al snel over mijn dochter. Ik snap dat dat sommige vrouwen afschrikt, want het is een heftig verhaal. Wanneer het gesprek toch verdergaat, laat ik zo gauw mogelijk foto’s zien. En dan blijkt mijn overgewicht een struikelblok. Soms vertelt een vrouw dat rechtstreeks in een mail, soms hoor ik niets meer. Ik zou wel willen dat een vrouw voorbij die kilo’s kan kijken, maar zelf vind ik dikke vrouwen ook niet aantrekkelijk. Dan kan ik dat moeilijk van een ander wel verwachten.

Dit is het punt waar ik nu ben. Het herstel van mijn dochter is natuurlijk nog vers. Als ik iets meer stabiliteit heb, wil ik me aanmelden bij een relatiebemiddelingsbureau. Ik hoorde in mijn omgeving dat dat succesvol kan zijn. Want ik wil nog steeds een echte relatie. In mijn eentje kan ik van veel dingen genieten, maar het is veel leuker om dat samen te doen.”

Dit artikel verscheen in het AD Magazine van 31 augustus 2019

http://www.dewereldwijven.com/2018/09/10/te-dik-om-te-daten/

http://www.dik.nl/liefde/datingsites-dikke-vrouwen-mannen/

 

Ondenkbaar: een leven zonder antieke juwelen

Wanneer Martijn Akkerman als expert aanzit bij het Tv-programma Tussen Kunst en Kitsch, geeft hij meestal wel een waardeschatting van een ingebracht juweel. Maar eigenlijk interesseert zo’n bedrag hem weinig. Waar hij al sinds zijn jonge jaren warm voor loopt, zijn de verhalen die erbij horen.

“Bij juwelen is de emotie zó groot! Ze hebben ruzies veroorzaakt, huwelijken bezegeld, tot oorlogen en vredes geleid. Willem van Oranje bijvoorbeeld beleende zijn juwelen om de Tachtigjarige Oorlog te financieren. Op schilderijen en meubels zit veel minder emotie, en kleding vergaat. Juwelen daarentegen blijven.

Zelfstudie en praktijk

In mijn familie was veel interesse voor kunst. Mijn vader was musicus en kunstverzamelaar. Een tante verzamelde Noord-Hollandse streekjuwelen, en dankzij een grootmoeder was er een erfenis van prachtige juwelen. Al als tienjarig jongetje was ik er door gefascineerd. Logisch dat ik graag een studie kunstgeschiedenis met als specialisatie antieke juwelen wilde doen. In die tijd kon je daar jammer genoeg niet op afstuderen. Daarom ging ik naar de Vakschool voor de edelmetaalbranche in Schoonhoven. De werkbank paste niet bij me, de juweliersopleiding al beter. Maar de meeste kennis heb ik opgedaan door zelfstudie en in de praktijk bij antiquairs, op veilingen en in mijn eigen winkel.

Verzamelaars creëren

Met een partner heb ik 31 jaar een speciaalzaak gehad in de P.C. Hooftstraat in Amsterdam. Eind jaren zeventig, begin jaren tachtig waren het goede tijden voor kunst en antiek. We gingen geregeld op inkoop in het buitenland en hadden dus vaak verrassingen voor onze klanten. Ik durf gerust te stellen dat wij juwelenverzamelaars hebben gecreëerd.

Kennis doorgeven

Al in 1974, tijdens mijn stage bij juwelier Fabery de Jonge in Apeldoorn, hield ik voor een aantal klanten mijn eerste lezing over diamanten. Heerlijk vond ik dat, want ik geef graag kennis door. Dat doe ik tot de dag van vandaag op allerlei manieren. Met lezingen voor iedereen die geïnteresseerd is, van kunsthistorische clubs tot personeel van juweliersbedrijven. Ik maak ze wisselend en actueel. Zo zit er voor een lezing eind september bijvoorbeeld altijd wel een verhaal over Prinsjesdag in. Ik schrijf artikelen in bladen als Collect en Vorsten, en in het TV-programma Blauw bloed vertel ik over de juwelen van allerlei vorstenhuizen. Wat ze betekenen, wanneer ze gedragen worden, wat ze bijzonder maakt.

Lalique en Bolin

De optredens in Tussen Kunst en Kitsch zijn wat spectaculairder. Per opnamedag komen er wel duizend mensen. Ongeveer een kwart daarvan heeft een sieraad of juweel bij zich. Dat is aanpoten hoor. Als we iets vinden dat de moeite waard is komt een cameraploeg in actie. Mijn meest opzienbarende ontdekkingen waren een broche van René Lalique en een van de Russische edelsmid Bolin. De Lalique was door de grootvader van de inbrengster rechtstreeks gekocht bij de meester zélf, toen hij exposeerde in Sint Petersburg. Ik heb eraan meegewerkt dat ze hem kon verkopen. Tegenwoordig bevindt de broche zich in het museum Petit Palais in Parijs. De Bolin herkende ik onder andere aan het etui, dat gecontoureerd was naar de vorm van de broche. Verder speelde ervaring natuurlijk mee. Het Fingerspitzengefühl.

Geen taxateur

Wat ik ook veel doe is de beurswaardigheid van juwelen beoordelen. In het verleden voor onder andere de TEFAF en de Kunstmesse Köln, momenteel alleen nog voor de Brussels Art Fair en de Antiekbeurs in Breda. Dan gaat het behalve over de kwaliteit over dingen als de vraag of het een stijlkopie is, of dat een sieraad van functie veranderd is. Zoals wanneer je van een armband oorknoppen maakt. Het gaat niet over de prijs, want ik ben uitdrukkelijk geen taxateur voor verzekeringen of inboedelverdelingen. Dat zou ik ook helemaal niet leuk vinden om te doen.

Verlovingsring uit 1625

Voor lezingen ging ik overigens zelfs een aantal keren naar Australië en Nieuw-Zeeland. Daar heb ik van genoten, maar ik hoef niet perse naar het buitenland. Dichterbij is voor mij nog genoeg te grazen. Bij de restauratie van een huis in mijn geboortestad Alkmaar werd in de beerput een gouden ring met diamant gevonden. Die heb ik weten te determineren als de verlovingsring van Maria Tesselschade Roemer Visscher, een indertijd bekende dichteres en glasgraveuse. De ring was uit 1625!

Hermitage

Mijn meest recente activiteit is het inspreken van de audiotour bij de jubileumtentoonstelling Juwelen! in de Hermitage. Ter gelegenheid van het tienjarig bestaan komt een deel van de enorme juwelencollectie uit Sint Petersburg naar Amsterdam. Voor de bijbehorende catalogus schreef ik vier hoofdstukken. Op de een of andere manier ben ik altijd met mijn vak bezig. Van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat. Het idee met pensioen te gaan, nooit meer iets doen met antieke juwelen? Ondenkbaar!”

www.martijnakkerman.nl

https://www.avrotros.nl/tussen-kunst-en-kitsch/home/

https://hermitage.nl/nl/tentoonstellingen/jubileumtentoonstelling-juwelen/

 

Dit verhaal verscheen in het septembernummer 2019 van vakblad Edelmetaal