Hoe ik behandeld ben door mijn schoonmoeder, dat gun ik niemand

“Weet je het zeker? Je bent nog zo jong’, zeiden mijn ouders. Maar ze zagen hoe serieus en verliefd we waren, en ze gunden mij mijn geluk. Ik vond Ibrahim een échte man. Lief, met een zacht karakter, respectvol. Hij schold nooit bij ruzies, met wie dan ook. We wilden een toekomst samen en op jonge leeftijd kinderen krijgen. We konden een prachtig, groot huis huren waar we heel blij mee waren. Dus zijn we een paar dagen na mijn achttiende verjaardag getrouwd. Ik had nooit gedacht dat we uit elkaar zouden gaan.

Al snel merkte ik dat er iets niet goed zat. Zijn moeder belde elke dag of ik bij haar kwam koken en eten. Eerst vond ik dat leuk. Ik ging rechtstreeks vanuit school naar haar toe en bleef tot Ibrahim, die tot s’avonds laat werkte in zijn eigen bedrijf, me op kwam halen. Dan waren we om middernacht thuis, gingen slapen en de volgende ochtend om zeven uur weer het huis uit. Na een paar maanden begon het me te vervelen. Ik wilde ook wel eens een avond thuis zijn. In mijn eigen keuken koken. Toen ik voor het eerst naar mijn eigen huis ging in plaats van naar haar werd ze razend. Ibrahim nam het voor zijn moeder op. Hij had haar beloofd dat hij haar elke dag zou zien. en dat gold ook voor mij.

In het daarop volgende half jaar werd de druk steeds groter. Op een gegeven moment zei ze zelfs dat ze de huur van haar eigen huis zou opzeggen en met haar man en andere kinderen bij ons zou intrekken. Ik zweeg erover tegen mijn ouders, omdat ik ze niet ongerust wilde maken. Maar acht maanden na mijn trouwdag, na de zoveelste grote ruzie met Ibrahim over zijn moeder, vertrok ik met mijn koffers naar mijn vader en zijn tweede vrouw.

Drie dagen later belde Ibrahim vanuit zijn ouderlijk huis. ‘Kom alsjeblieft terug. Ik mis je zo’, zei hij. Op de achtergrond schreeuwde zijn moeder: ‘Ze moet éérst naar mij toe komen’. Daar had ik natuurlijk helemaal geen zin in, maar hij huilde en zei: ‘Kom alsjeblieft, laat haar even praten, en dan gaan we naar een hotel voor een romantische avond, helemaal voor onszelf.’ Ik liet me toch weer overhalen. Stom, want ze begon me meteen verwijten te maken, net zo lang tot ik moest huilen. Ze zei dat ik zielig deed om hem bij haar weg te halen, en toen we vertrokken riep ze ons na: ‘Jullie gaan lekker naar een hotel en laten mij aan mijn lot over!’

In dat hotel hebben we over alles gesproken en ik dacht dat we nu eindelijk ons eigen leven konden gaan leiden. Maar na een week begon het weer. Op een keer krijste ze dat ik niet mijn eigen regels kon maken en smeet in woede haar telefoon tegen de muur kapot. Ik was in shock. Mijn schoonvader gebaarde dat ze niet goed bij haar hoofd is, maar durfde niet tegen haar in te gaan. Zij was de baas over iedereen.

De druppel kwam toen ik in de bus zat op weg naar mijn moeder. Mijn man belde en zei dat ik mijn eigen moeder alleen op mocht zoeken als de zijne meekwam. Toen was het voor mij klaar. Mijn vader heeft me opgehaald, en sindsdien woon ik bij hem. Ibrahim en ik hebben het uitgepraat. Ik gun hem alle geluk en hoop dat hij dezelfde fout niet opnieuw maakt.  Hem kan ik vergeven, maar haar nooit van mijn leven. Hoe ik behandeld ben door mijn schoonmoeder, dat gun ik echt niemand.”

Dit verhaal verscheen eerder in het AD-Magazine van 17 augustus 2019

https://www.quest.nl/mens/psychologie/a27403595/waarom-heeft-je-schoonmoeder-zon-beroerd-imago/

Islam & Liefde Coach

Tinder, daten, appen… Ik ben zo blij dat ik dat allemaal niet doe

Karen (38) is al zes jaar vrijgezel. Bewust. Om haar dochter (8) te behoeden voor nieuwe mensen in haar leven, die vervolgens weer verdwijnen.

“Lisa’s vader had soms vriendinnen met kinderen, waar zij mee speelde als ze bij hem was. Dat vond ze leuk. Maar als zo’n relatie uitging, zag ze die kinderen nooit meer en was ze verdrietig. Daarom besloot ik al snel na onze scheiding om voorlopig geen relatie meer aan te gaan. Als wij als ouders ervoor kiezen uit elkaar te gaan, is het niet eerlijk om ons kind op te schepen met telkens nieuwe mensen, die vermoedelijk toch weer uit haar leven verdwijnen.

Vrijgezel zijn gaat me makkelijk af. Ik kan goed alleen zijn en red me financieel prima. Ik ben niet zo fysiek ingesteld en mis seks daarom ook niet. Sowieso heb ik maar weinig relaties gehad. Eigenlijk ben ik maar één keer echt verliefd geweest, op een outdoorsie type dat geen officiële relatie wilde. Ik moest tweeënhalf jaar lang echt mijn best doen om hem bij me te houden. Op een gegeven moment werd er in mijn omgeving steeds meer samengewoond en getrouwd, en dat leek me ook wel wat. Zijn reactie was dat hij op wereldreis wilde. Zonder mij. Hij is nooit gegaan, maar het was duidelijk dat we niet samen verder gingen.

Van de weeromstuit rolde ik heel snel in een relatie met een collega, die het tegendeel was van de outdoorsie man. Met hem kon je plannen maken, hij bleef gewoon gezellig slapen, hij deed nergens moeilijk over. Binnen zes maanden was ik zwanger en trouwden we. Wilde liefde was het niet, maar een tijd lang hadden we het echt wel leuk en genoten van ons fantastische kind.

En toch was ik niet écht gelukkig. Ik had geen partner die me kende, herkende, steunde. Wij waren vooral huisgenoten met een rustig kabbelende relatie. Daarom was ik liever alleen dan eenzaam. Mijn man had niet verwacht dat ik wilde scheiden en was oprecht uit het veld geslagen, maar vóór Lisa’s tweede verjaardag waren we uit elkaar. Een tijd lang was er gedoe over het omgangsrecht. Inmiddels hebben we dat goed geregeld.

In plaats van op zoek te gaan naar een nieuwe partner, ben ik energie gaan steken in mijn eigen ontwikkeling. Ik heb me omgeschoold en ben zelfstandig ondernemer geworden, zodat ik zelf mijn werktijden kan bepalen. Ik werk ’s avonds wanneer Lisa slaapt, en overdag als ze naar school is of bij haar vader. Wanneer ze er wel is wil ik daar geen partner bij hebben. We genieten van onze tijd samen. Thuis, want we zijn nogal huismusjes. Of we gaan een dagje op pad met familie of met een vriendinnetje van haar erbij.

Soms denk ik dat Lisa een gezin moet hebben. Op Koningsdag bijvoorbeeld, als je overal papa’s en mama’s met hun kinderen ziet. Ik heb wel eens gevraagd of ze zou willen dat wij dat ook hebben. ‘Nee’, zei ze toen. ‘We hebben het toch gezellig? Ik hoef jou lekker met niemand te delen.’ Sinds anderhalf jaar heeft haar vader een vaste vriendin met kinderen. Met hen gaat ze ook op vakantie, dus dan heeft ze toch dat gezinsgevoel.

Ik zie vrouwen van mijn leeftijd druk zoeken naar een man. Ze zitten op Tinder, ze daten, ze appen. Ik ben zo blij dat ik dat allemaal niet doe. Waarschijnlijk straal ik ook uit dat ik weinig interesse heb, want er komt zelden iemand op me af. Ik ben echt niet anti-man, en ik sluit niet uit dat er ooit weer iemand komt. Maar ik wil eerst tevreden zijn met mezelf en mijn eigen leven vormgeven. Vrijgezel zijn past me in deze fase van mijn leven heel goed.”

 

Dit verhaal verscheen eerder in het AD-Magazine van 10 augustus 2019

Single? Zo blijf je volmaakt gelukkig

 

Ik wil leren om trouw te blijven aan mezelf

Marlies (41) had relaties met mannen en vrouwen, maar merkte dat ze steeds meer op haar tenen ging lopen. Daarom blijft ze voorlopig liever alleen.

“Ik kan heel véél zijn als je mij voor het eerst ontmoet. Ik ben een soort orkaan van energie. Ik lach hard, ik maak platte grappen. Ik ben zorgzaam en trouw, en fel en trots en vrolijk. Voor veel mensen fungeer ik als een antidepressivum. Mijn vader noemt me wel eens een lichtbrenger. Mensen vallen op die eigenschappen. Jammer genoeg vinden ze ze later juist vervelend.

Ik viel meestal voor mannen die mij niet wilden. Op mijn beurt wees ik degenen af die mij wilden. Tot ik op mijn werk Andro leerde kennen. Hij was lief en zorgzaam, we konden geweldig lachen samen. Al na drie maanden trok ik bij hem in. Zonder eigen spullen, want die vond hij allemaal lelijk. Mijn katten moesten in een aparte kamer blijven. Ik had het allemaal over voor de liefde. Maar binnen drie maanden samenwonen was ik een schim van mezelf, doodsbang voor zijn woedeuitbarstingen over alles en niets. Over een vuiltje, want hij had smetvrees. Of als hij me onder de douche niet hoorde zingen. Ik viel tien kilo af, lag vaak uitgeput in bed en hyperventileerde. Mijn familie en vrienden zag ik nauwelijks meer. En toch geloofde ik hem, als hij zei dat ik nooit meer iemand zou tegenkomen die zo van me hield als hij. Maar op een keer zei hij op het werk iets zo denigrerends tegen me dat een collega ervan schrok. Wat precies ben ik vergeten. Ik wist opeens wel dat ik niet gek was. Ik ging terug naar mijn eigen huis.

Een tijd later ontmoette ik Maaike. Aards, vrolijk. Echt een fijn mens. Leven met een vrouw leek me gemakkelijker dan met een man, omdat we zoveel gemeen hebben. Wat gebeurde is dat we ons allebei vergaand aan elkaar aanpasten. Ik ruilde mijn kleurige jurken en bonte sieraden in voor een broek en sneakers en ging er steeds potteuzer uitzien. Maaike kroop bij mogelijke conflicten bijna over de grond om ruzie te vermijden. Ze vond haar werk niet leuk en kreeg een burn-out. Mij verweet ze dat ik mijn werk met zoveel plezier deed en van kleinigheden al gelukkig werd. Na drie jaar zette ze een punt achter onze relatie. Ik heb twee weken gehuild. Toen was het klaar.

Peter kwam onverwacht in mijn leven bij het vrijwilligerswerk dat we allebei deden. We deelden een interesse in koken en filmmaken. Hij was grappig en ontzettend slim. We hadden het gezellig samen. Hij had wel moeite om me deel te laten worden van zijn leven. Hij kon niet op één dag zijn aandacht verplaatsen van zijn werk overdag, naar mij ’s avonds. Dan raakte hij in paniek. Dus zagen we elkaar alleen in het weekeinde. Ik boette niet aan kracht en vrolijkheid in, want door de week had ik mijn eigen leven. Hij hielp me mijn angsten te relativeren, ik hielp hem bij het dempen van zijn paniek, maar we liepen allebei voortdurend op onze tenen. Ik voelde me vaak teveel, hij voelde zich nooit écht op zijn gemak. Elke seconde van elke dag kon veranderen hoe hij over de relatie dacht. We besloten uit elkaar te gaan voor we een hekel aan elkaar zouden krijgen.

Inmiddels realiseer ik me dankzij therapie dat ik liefdesrelaties altijd te belangrijk maak. Als ik een date heb denk ik bij het uitzoeken van kleding: wat zou hij mooi vinden? In plaats van: laten we eens kijken of we elkaar leuk vinden. Daarom zoek ik voorlopig bewust geen nieuwe relatie. Ik wil leren om mijn tijd alleen nog te besteden aan mensen die blij zijn met mij. En om voor alles trouw te blijven aan mezelf.”

http://www.lnbi.nl

 

Uit welke kast moeten biseksuelen komen?

Dit verhaal verscheen eerder in het AD-Magazine van 3 augustus 2019