Zij wil toch een plek voor zichzelf

Over gemak en ongemak in een relatie. Na 29 jaar gingen Cees (60) en Magda (53) eindelijk écht met elkaar praten. Nu veranderen ze hun huwelijk in een latrelatie. Dat wordt wennen, beseft Cees.

“Als ik de helft van ons huwelijk thuis ben geweest is het veel. Een beroepsmilitair is nu eenmaal veel op pad. Magda wist dat vanaf het moment dat we elkaar ontmoetten. Ik werd voor het eerst uitgezonden vlak nadat we gingen samenwonen. Zes maanden naar de Sinaï. Voor mij was het een unieke kans op avontuur, en helemaal niet gevaarlijk. Twee keer kwam ze over voor een vakantie. Het gevoel dat we bij elkaar hoorden was zo sterk, dat we besloten na mijn terugkeer te trouwen.

We verhuisden naar een saai dorp in het westen van het land. Onze oudste is er geboren, maar we waren om meerdere redenen niet gelukkig. Achteraf denk ik zelfs dat Magda een postnatale depressie had. We praatten er alleen niet over. Ze is een binnenvetter, ze kropt dingen op, en ik werkte in een organisatie waar je niet zeurt. In die tijd ging ik op missie naar Joegoslavië. Dat heeft op mij een grote impact gehad. Het was een echte oorlog. Er gebeurden gruwelijke dingen, waar wij als militairen getuige van waren. Bij terugkomst deed je kort je verhaal op de kazerne, en daarna was het over tot de orde van de dag.

Maar ik was mijn onbevangenheid, mijn onschuld kwijt. Ik kreeg een korter lontje. Ik voelde me niet gewaardeerd, noch door mijn omgeving, noch door mijn vrouw. Soms knalde mijn boosheid eruit, daarna was ik het snel vergeten. Magda niet. Toen ik overgeplaatst werd naar een andere stad waar we het wel naar onze zin hadden, kon ik die boosheid achter me laten. We woonden in een jonge buurt, Magda had er vriendinnen, onze tweede is er geboren. Het was een fantastische tijd.

De uitzendingen volgden elkaar op.  Bosnië, het Midden-Oosten, Cyprus, de VS. Afghanistan. De laatste acht jaar van mijn loopbaan woonde ik in Italië en Frankrijk en vloog een paar keer per maand naar Nederland. Magda regelde de hele toko thuis, want ze is behalve lief ook pittig en zelfstandig. We leidden parallelle levens. Geen vier handen op één buik, geen samen. Ik werd steeds meer een voorbijganger in het leven van mijn gezin. Bij ergernissen dachten ze: laat maar, hij gaat zo toch weer weg.

Tot ik op mijn 57ste met functioneel leeftijdsontslag moest en wél bleef. Ik was te jong en energiek om niets te doen. Ik liep met mijn ziel onder de arm en bemoeide me met het leven van Magda en de kinderen. Met de beste bedoelingen, maar dat wilden zij natuurlijk helemaal niet. Er waren irritaties en ruzies. Ik ging niet meer ‘zo weg’.

Magda’s idee om uit elkaar te gaan was zó’n schok voor me. Toen zijn we eindelijk écht met elkaar gaan praten. Ik ging in therapie om mijn oorlogservaringen als militair te verwerken en we deden relatietherapie. De scherpe kantjes verdwenen. Toch wil Magda nu een plek voor zichzelf, omdat ze vindt dat onze relatie een vriendschap is geworden. Binnenkort vertrekt ze naar haar eigen woning. Ik blijf in ons oude huis.

Het is niet echt mijn beslissing. Ik houd zielsveel van haar. Ik moet er niet aan denken iemand anders te hebben, en voor haar is het net zo. Daarom hoop ik dat dit goed gaat werken voor ons. We geven het in ieder geval de tijd.”

Dit verhaal werd eerder geplaatst in AD Magazine van 29 juli 2018

Advertenties