Rode loper

Sommigen konden een lichte schok ternauwernood verbergen. Anderen waren minder tactisch en zeiden: ‘Wat? Woon jij in die achterbuurt? ‘

Tja, daar woonde ik. Tussen arbeiders, werklozen, studenten, Turken, Marokkanen en kunstenaars.  In een enigszins onderkomen, maar buitengewoon sfeervolle woning uit de jaren twintig. Het was er niet rustig nee. Soms werd er gevochten, en er werd wel eens een moord gepleegd.

Tegelijkertijd kende ik mensen die in beschaafde, rustige dorpen woonden, waar ook wel eens iemand  door geweld om het leven kwam.  Wat je daar dan weer niet had, was de variatie in bewoners en de reuring waar ik zo van houd.

Iets minder leuk voor een groenhart als ik was de hegemonie van de auto. Die had de status van almachtige. De grootste had voorrang, klaar.  Dikwijls stonden ze dubbel geparkeerd. Fietsers en voetgangers waren enigszins lachwekkende sta-in-de-wegs.

De afgelopen vijf jaar veranderde er iets in de buurt. De Chinees werd een chique Aziatisch fusionrestaurant. De Marokkaanse bakker had opeens een interieur van sloophout. In mijn eigen straat opende een biologische eterette en voor een baristakoffie hoef je niet meer naar de binnenstad.

Nog gekker: opeens zei letterlijk iedereen die hoorde wat mijn adres was, dat zij ook dolgraag een woning wilden in mijn achterbuurt. Zo sfeervol! Al die leuke winkeltjes! Al die authentieke Turken!

Ik concludeer dat ik nu dus op stand woon.

De studenten en kunstenaars zijn aan het verdwijnen. Behalve mannen met knotjes zie ik ook steeds meer bugaboos en bakfietsen. Tot nu toe is die yuppificering goed te hebben, want een beetje meer woorden- en minder vuistenstrijd juich ik toe. Maar waar ik pas echt opgetogen over ben, is het fietspad dat zojuist is aangelegd. In die winkelstraat waar je als niet-automobilist eigenlijk persona non grata was. Een fietspad rood als een loper, dat zegt: hier mag geen auto staan, maar mag jij, fietser, echt gewoon rijden.

Ik hoop natuurlijk dat mijn achterbuurt niet helemaal wordt overgenomen door tweeverdieners. Dat het een beetje onaangeharkt blijft. Maar zo’n fietspad door Klein Ankara, dat is het beste van twee werelden.

Fietspad Kanaalstraat