Ziek van liefde

Beeldschermen zijn geweldig. Vooral als ze heel groot zijn, zoals in de bioscoop. Ook wat kleiner zijn ze fijn, om series op te kijken bijvoorbeeld. Maar die andere manier om een verhaal verteld te krijgen is net zo magisch. Driedimensionaal en levensgroot.

Op een toneel staan vlak voor je neus echte mensen. Je hoort ze ademen, je ziet ze zweten. Een scène kan niet worden overgedaan, je krijgt het verhaal ongemonteerd. Zoals op dit moment het jonge Stadsgezelschap De Utrechtse Spelen overal in het land trakteert op Phaedra (spreek uit Faidra). Eerst denk je dat die Phaedra een beetje een vieze oude vrouw is, want verliefd op haar stiefzoon. Het valt echter allemaal nogal mee, als je merkt dat het leeftijdsverschil tussen de twee klein is. In ieder geval een stuk kleiner is dan dat tussen Phaedra en haar echtgenoot Theseus. Bovendien lijkt Theseus al jaren vermist, misschien wel dood.

Phaedra is een klassieke tragedie van de Griekse schrijver Seneca. Meer dan tweeduizend jaar oud dus. Als de spelers luidruchtig lijden onder de lasten van de liefde blijkt dat je een drama van zo lang geleden probleemloos kunt recyclen. Of upcyclen. Ze lijden in pittig Nederlands, dankzij de bewerking van de als nogal ruig bekend staande Vlaamse schrijver Hugo Claus. Ze dragen spijkerbroeken en T-shirts, ze leven tussen modern meubilair en de muziek is al even hedendaags. Desondanks zijn ze net zo min vrij om hun gevoelens uit te leven als in Seneca’s tijd, en soms maakt de machteloosheid van hun lijden wat ongeduldig.  En toch…

Bijna iedereen heeft zich zelf door een afwijzing in de liefde wel eens zien veranderen in een onredelijk kreng. In een besluiteloze vaatdoek wanneer omstandigheden de liefde in de weg zaten. In een achterbakse rotzak bij een vermoeden van ontrouw. De mensen van vlees en bloed die Phaedra zo vol overgave spelen herinneren je daar weer aan. In drie dimensies.

phaidra

http://www.deutrechtsespelen.nl/voorstellingen/phaedra/het-verhaal/

Advertenties

Stads vlees

Een kip die rond rende zonder kop, dat vonden wij fascinerend, maar niet abnormaal.

Onze moeder stuurde ons af en toe met twee gulden in de hand naar vrouw Janssen, die drie straten verderop in haar achtertuin een omheinde stoffige bak had. Daar liepen geen paarden, maar een stuk of vijftig kippen. Wij gingen zonder kloppen haar keuken in en vroegen: “Mogen wij één kip, tante?”

Tante, altijd met een groot schort voor, beende naar de stoffige kippenren en greep zonder omhaal een van de kakelende dames beet. Binnen tien seconden draaide ze het diertje de nek om, trok de kop eraf en smeet het onthoofde lichaampje op de grond. Dat rende nog een minuut of drie rond, de hele bak door, tot alle reflexen eruit waren en het na een laatste stuiptrekking stil lag. Wij gaven tante de twee guldens en kregen de kip in een krant gevouwen mee.

Het klinkt gruwelijk, al dachten wij als jonge kinderen niet in die termen. Het was wat het was. Toch denk ik dat de kippen in kwestie een prima leven hadden tot tante ze zo ruw onthoofdde. Scharrelen in zand, ruimte in overvloed, een paar hanen die links en rechts een beurt uitdeelden. En de hele kip werd opgegeten, niet alleen de filetjes.

Rondom Utrecht hebben twee mensen die ouderwetse manier van veeteelt weer teruggebracht. Biologische boer Ward en dierenarts Wikke laten op braakliggende grond in en tegen de stad aan kippen, varkens en runderen scharrelen, wroeten en grazen. Ze willen aan stedelijke consumenten, die vaak geen flauw idee hebben waar het vlees dat ze eten vandaan komt, laten zien hoe dieren geboren worden, leven en groeien. Het zijn allemaal rassen met een mooi uiterlijk, een lief karakter, en door hun natuurlijke manier van leven een robuuste gezondheid. Eigenlijk veel te leuk om op te eten dus.

Maar goed, menig stedelijke consument wil toch smakelijk vlees. Voortaan is dat rechtstreeks bij Ward en Wikke te bestellen. Zij hebben dan al gezorgd voor een leven vóór de dood van de kippen, varkens en runderen. Want bij deze stadsboeren staat dierenwelzijn voorop. Hun veestapel krijgt een maximaal aantal weidedagen en ruimte, op een bodem zonder kunstmest of bestrijdingsmiddelen. Waar mogelijk voer uit de regio, en zo min mogelijk antibiotica.

Ik vind dat Ward en Wikke wel een veer in de bips verdienen. Al dan niet van een kip.

www.wardenwikke.nl

Vergelijkbaar: http://www.blijeduurzamista.wordpress.com/2014/07/14/kip-ik-heb-je/

IMG_3702

Een onverwoestbare liefde

Vorige week stond ik drie keer voor niks op de stoep.

Vandaag was hij er gelukkig wel. Na de zakelijke afspraak hebben we een fantastische tocht gemaakt door de duinen bij Bergen aan Zee.

Dat hij er tot drie keer toe niet was komt doordat hij in korte tijd ontzettend geliefd is geworden. Ik ken hem vanaf het begin en heb altijd met volle teugen van hem genoten. Hij maakte al mijn werkreizen nóg leuker.

Een Amerikaanse vriendin zei eens: I love him more than anybody should ever love a machine.

Ik begrijp haar volkomen. Al had zij het over haar vaatwasser, en ik over de OV-fiets. Niet direct een machine misschien, wel een apparaat.

Ik huur hem in steden en dorpen door het hele land. Al op meer dan 250 locaties, meestal in de buurt van stations, staan de geelblauwe rossen klaar voor onafhankelijk vervoer na trein- of busreis. En al grijp ik weleens mis, vooral in grotere steden in de Randstad waar heel veel mensen zo’n goedkope huurfiets handig vinden: ik blijf met volle overgave van hem houden.

De OV-fiets: wat mij betreft de uitvinding van de eeuw.

http://www.ov-fiets.nl/ovfiets/ontdekovfiets

http://bergenaanzee.com/nl-nl/home/

IMG_3855