In een nieuw jasje

“Ik weet precies wat jullie, vrouwtjes, met je salaris doen”, zei de conciërge van het Provinciehuis waar ik als tikgeit de kost verdiende. “Zodra het binnen is rennen jullie naar de winkel om kleertjes te kopen.”

De conciërge was een beetje van de oude stempel. Een kostwinner. Vrouwtjes die werkten deden dat alleen voor de luuks. Zoals kleertjes en nog meer kleertjes.

De tijden veranderen. Kleding is niet langer een luxe. In westerse landen is kleding zelfs zo goedkoop dat je er nauwelijks voor hoeft te werken. Een puber kan van haar/zijn zakgeld alleen, vrijwel wekelijks een nieuw H&M shirtje kopen.

Vaak is ’t wel flutzooi, na drie keer wassen vormloos en vaal. Voor wie het vergeten was: veelal gemaakt door zwaar onderbetaalde Aziaten in kledingfabrieken die weleens instorten. H&M gaat nu echter het gebrek aan kwaliteit een klein beetje goedmaken, zodat die Aziaten niet helemààl voor joker hebben gewerkt.

Binnenkort brengt het Zweedse concern een collectie spijkerbroeken- en jassen op de markt, die gemaakt is van oude kleding. Door het bedrijf zelf ingezameld, zo’n 3.5 miljoen kilo tot nu toe. Het zou natuurlijk beter zijn om gelijk in de eerste ronde al kwaliteitskleding te laten maken, door mensen die je bovendien fatsoenlijk behandelt en betaalt.

Maar als blije duurzamista ben ik desondanks wel een béétje tevreden. Omdat de kleding in ieder geval hergebruikt wordt. Al blijft het vreemd: eerst rommel op de markt te brengen, om die vervolgens nog een keer te gebruiken en het dan duurzaam te noemen. Vrouwtjeslogica, misschien?

IMG_2200

Advertenties

Arena voor groene softies

In een sport die zindert van grote emoties wordt gewerkt aan neutraliteit.

De Amsterdam Arena, toneel van botsende voetbalclubs en opgebaarde volkszangers, begon in 2011 een operatie waardoor het stadion in 2015 klimaatneutraal zal zijn.

Persoonlijk vind ik voetbal saai om naar te kijken. Eigenlijk vind ik vrijwel iedere sport saai om naar te kijken. Maar hee, ik ben de norm niet. Miljoenen, zelfs miljarden genieten ervan. Akelige bijzaken als vandalisme en het afrossen van vijandige clubleden nemen ze op de koop toe.

Omdat zoveel mensen het op de een of andere manier leuk vinden, mag zo’n stadion wat kosten. Terecht. Want een schouwburg of muziekcentrum, voor degenen met andere interesses dan sport, kosten net zo goed een lieve duit.

arena

Als het stadion er eenmaal staat, kost het nog steeds een lieve duit. Aan onderhoud natuurlijk, en het energieverbruik in zo’n grote keet is ook niet kinderachtig. Wel mooi toch dat juist in de voetbalbranche, met haar reputatie van lompheid en geldzucht, gewerkt wordt aan vermindering van de CO2-uitstoot.

In 2011 begon de Arena met de aanleg van zuiniger warmte- en koudeinstallaties, waardoor de CO2-uitstoot wordt gehalveerd. Een eigen windmolen en led-verlichting doen inmiddels ook hun goede werken. En op dit moment worden alle 7000 vierkante meters van het dak belegd met zonnepanelen, wat zo’n tien procent van het eigen verbruik zal dekken.

Soft groen gedoe natuurlijk, maar het is een goed bewaard geheim dat  zelfs hard core hooligans een onverwacht duurzaam hart kunnen hebben. Fijn meegenomen is dat de bespaarde energie uiteindelijk ook grote bakken met geld scheelt.

Met al die maatregelen stoot de Arena in 2015 geen CO2 meer uit. Alleen zo nu en dan nog oorlogskreten. Omdat voor sommige fans voetbal toch oorlog blijft.

http://www.amsterdamarena.nl/Organisatie/Duurzaamheid.htm

 

Swypen met je hart

Op 10 januari waren de eerste 12.249 Fairphones vanuit een Tilburgs distributiecentrum verzonden naar bestellers. De resterende 12.752 volgen in de loop van de maand.

Fairphones?

In pakweg 1995 wilde geen weldenkend mens gezien worden met een mobiele telefoon. Het was een bespottelijk ding voor foute zakenmannen, nare lieden die wilden patsen en laten zien hoe belangrijk ze waren. De hele dag bereikbaar zijn? Idioot! We hadden thuis telefoons en antwoordapparaten, en we belden wel terug als het nodig was.

Pubers dachten daar anders over. Zodra de prijzen wat zakten en de telefoons kleiner werden omhelsden ze de mobilette, en snakten de hele dag naar iemand die hen zou bellen. Of, een paar jaar later, sms- en. Sinds ook bejaarden en daklozen met een telefoon op zak lopen, die bovendien de hele dag verbonden is met internet, is het duidelijk: niemand wil meer zonder.

Wat nog niet zo lang ook voorzichtig duidelijk wordt, is dat de productie van ons favoriete speeltje zijn nadelige kanten heeft. In smartphones zitten duizenden onderdelen van honderden verschillende materialen. Tin en tantaal bijvoorbeeld, vaak uit open Congolese mijnen. De metalen worden op bijna middeleeuwse wijze gedolven met schoppen en veel mankracht. Hoewel, mankracht? Er werken zelfs zeer jonge kinderen. De winsten komen nauwelijks bij de mijnwerkers terecht, maar gaan naar corporaties, corrupte ambtenaren en oorlogen. En dan zijn smartphones ook nog eens moeilijk te repareren én lastig te recyclen, omdat alle onderdelen zo dicht op en aan elkaar zitten.

In 2010 begon een kleine groep vooral jonge mensen met een bewustwordingscampagne over de echte prijs van smartphones. Daarna deden ze drie jaar lang onderzoek in de hele keten van grondstoffen en productie. In 2013 begonnen ze met de productie van de eerste fairphones te wereld. Het geld kregen ze bijeen doordat 25.000 mensen de telefoon bestelden nog voor hij gemaakt was.

Is die Fairphone nu honderd procent eerlijk en milieuvriendelijk? Nee. De Fairphoners zijn de eersten die het zeggen: zo ver zijn ze nog lang niet. Het aantal zaken dat je moet aanpakken is duizelingwekkend groot, immens gecompliceerd en overschrijdt continenten. Maar daar hebben ze zich niet door laten weerhouden. Ze zijn begonnen waar ze konden: bij de eerste stap. Met bewonderenswaardig geduld en transparantie over alles wat ze doen werken ze aan menswaardige arbeidsomstandigheden, bescherming van het milieu en veilige recycling.

Lees, kijk en bewonder:

http://www.fairphone.com/2013/05/17/three-years-in-the-making-road-to-a-fairer-phone/