Allemaal lieve mannen

 

..zaten aan witte formica tafels met daarop contactdozen, gereedschapskistjes en koppen koffie. Een al even lieve vrouw had me zojuist verwelkomd en vervolgens gekoppeld aan een van de mannen.

Jeroen heette hij, en hij hielp me om het strijkijzer dat ik had laten vallen en dat sindsdien op vreemde plekken stoomde, weer in elkaar te zetten. Geen moeilijke klus, maar in mijn eentje had ik het niet voor elkaar gekregen. Jeroen deed het helemaal gratis, als vrijwilliger bij het maandelijkse Repair Café in Utrecht-Oost.

Zonder hem was ik heel misschien naar een Turkse of Marokkaanse reparateur gegaan. Die zijn er gelukkig, in mijn voormalige krachtwijk: kleine zaken waarvan de eigenaren nog een handwerk beheersen. Ze doen betaalbare reparaties aan kleding en elektrische apparaten. Maar zij moeten natuurlijk ook ergens van leven, en dit klusje was voor hen denk ik niet lonend geweest. Waarschijnlijker is dat ik het strijkijzer had ingeleverd bij de milieustraat en een nieuw model had aangeschaft.

Jeroen is een van de honderden vrijwilligers met technische handvaardigheid, die op geregelde basis buurtgenoten helpen hun eigendommen te repareren in plaats van weg te gooien. Het gaat niet alleen om apparaten, maar ook om kleding, meubels en fietsen. De nadruk ligt op helpen: degene die een kaduuk eigendom brengt doet zo veel mogelijk zelf. De deskundige springt bij wanneer het nodig is.

Het eerste Repair Café was in 2009 in Amsterdam West. Het idee sloeg zo aan dat er nu al zo’n 275 zijn, in Nederland én daarbuiten, tot in de VS en Brazilië toe. Wat mij ontroert is dat al het werk letterlijk liefdewerk is. Niemand verdient er aan. Maar mensen met vakkennis die snel aan het verdwijnen is kunnen die weer inzetten. Tussen buurtgenoten ontstaan contacten die er anders niet geweest waren. En doordat zoveel meer gerepareerd wordt in plaats van weggegooid, is de afvalberg kleiner en worden grondstoffen bespaard.

Ik ben niet de enige die het een prachtig idee vindt. Sinds dit jaar staat het woord repaircafé  in de Dikke van Dale. Aan elkaar.

https://repaircafe.org/

http://rcu001.repaircafe-utrecht.nl/

 

slider_1_small

 

 

Advertenties

Voor niks een sportauto rijden

Ik ben zo’n typische stadse provinciaal. Opgegroeid in een dorp aan de Duitse grens, maar eenmaal verhuisd naar de stad met geen tien paarden terug te krijgen. Want je hebt in mijn geboortestreek veel groen en veel frisse lucht, stilte en ruimte. Maar weinig dansvloeren, filmhuizen en koffiezaken, en nauwelijks openbaar vervoer. Ook niet zoveel werk, vaak. Dan is de keuze voor mij niet moeilijk.

Alleen zo’n huis als dat van de familie Serné brengt me aan het wankelen. Het staat helemaal in het Gelderse Groenlo. Een dorp waar volgens mij weinig dansvloeren en filmhuizen zijn. Maar het huis dat Ronald Serné en zijn vrouw bouwden is een smaakvolle, lichte, comfortabele, vrijstaande kast van 270 m2. Opgetrokken in houtskeletbouw, wat altijd lekker ruikt, en met frisse lemen wanden.

Op allerlei manieren, zowel eenvoudige als technisch geavanceerde, hebben ze van hun huis een nulenergiewoning gemaakt. Ze krijgen dus geen rekening voor verwarming en verlichting. Bij zo’n groot huis is dat natuurlijk heel prettig. Nog mooier is dat de familie dankzij alle techniek zoveel elektriciteit genereert, dat er ook nog een Tesla sportauto 50.000 kilometer op kan rijden.

De Sernéetjes delen hun kennis graag met anderen. Vooral Ronald is druk aan het samenwerken met allerlei organisaties en bedrijven, want hij ziet graag dat we onze fossiele brandstoffen gebruiken voor producten die we echt nog niet van een andere grondstof kunnen maken. Zoals sommige medicijnen bijvoorbeeld. Ook mooi: de oplossingen die hij samen met anderen ontwikkeld heeft, zoals bepaalde manieren om dubbele en driedubbele beglazing te produceren, zorgen voor nieuwe werkgelegenheid in de directe omgeving.

Op een van de wanden in hun woning, de duurzaamste van Nederland, projecteren ze films op op een oppervlak van 2 ½ m2.  En het huis is groot genoeg voor een dansfeest. Ik wankel steeds meer.

huis serné

http://www.huisvolenergie.nl/woningen/energie-producerende-woning/

http://www.energienulwoning.nl/

huis serne 2

Niet voor teven

In restaurant Bird op de Zeedijk in Amsterdam kookt een Thaise kok verschrikkelijk lekkere dingen. Geurig en knapperig en zo mild gepeperd dat mijn Hollandse smaakpapillen het makkelijk aankunnen. In beschaafde porties, zo beschaafd dat ik me afvroeg of ik daar wel genoeg aan zou hebben. Maar het was ruim voldoende. Het speet me dat de ober de schotel niet tot de laatste kruimel afgelikt mee terug kon nemen naar de keuken. Erger zelfs, hij was nog bijna halfvol.

Ik had het godenmaal wel mee naar huis willen nemen, om op te warmen als ik na een avond dansen hongerig thuiskom. Of na een dag werken geen zin meer heb om de keuken in te gaan. Was ik in Amerika geweest, had ik zonder gêne om een doggiebag gevraagd, al weet iedereen precies wie die hond is. Bij Bird doen ze daar nog niet aan. Bij zo’n vijftig andere restaurants in Nederland wel, (om de een of andere reden vooral in Friesland en Utrecht) en het heet een foodiebag. Het hele fenomeen is geinstitutionaliseerd en stijlvol vormgegeven, zodat je geen last meer hebt van die gêne.

Op tafel ligt een sjiek lepelvormig clipje dat je over de rand van je bord kunt schuiven, als teken dat je wat over is graag mee naar huis wilt nemen. Zonder iets te hoeven vragen weet de ober wat de bedoeling is. Het restant van je maaltijd wordt in de keuken verpakt, van een datum voorzien en weer aan je tafel afgeleverd. Alles onder het motto: eten is er om op te eten. Want ook koks vinden het naar als dat wat zij met zorg gemaakt hebben in de vuilnisbak verdwijnt.

Ik vind het een fenomeen dat navolging verdient. In onderstaande restaurants hebben ze de foodiebag al omarmd.

http://verdraaidgoed.nl/partners-verkooppunten/foodiebag-restaurants/

en hier vind je meer informatie

http://voordewereldvanmorgen.nl/Projecten/Foodiebag__want_eten_is_om_op_te_eten?gclid=CMuf-Pe7prsCFUhb3godoXoAgQ

 

Spelenderwijs hergebruiken met Groene Piet

Mijn buurkinderen Meryem en Mehmet speelden een hele middag op straat met een touwtje en een twijg. Wat ze precies deden ontging me, want ze spraken een mengeling van Turks dialect en Nederlands. Ze gilden het wel geregeld uit van plezier.

Mehmet en Meryem woonden met hun ouders en nog twee andere kinderen in eenzelfde piepklein arbeidershuisje als ik in mijn eentje. Veel ruimte voor speelgoed hadden ze dus niet. Wél woonden we aan een autovrij, ietwat verlopen en rommelig straatje. Voor stadskinderen een zegen, want buiten spelen is nog altijd het leukste dat er is. Dan heb je vaak genoeg aan een touwtje en een twijg.

Maar natuurlijk krijgen veel kinderen met Sinterklaas elektrisch of elektronisch speelgoed. Ook erg leuk trouwens. Spelcomputers, Furby’s, meezingmicrofoons, racebanen, wellicht een drone-tje of ander op afstand bestuurbaar speelgoed. Er is zelfs al een tablet voor kinderen vanaf achttien maanden.

Met zoveel mooie nieuwe spullen is de kans groot dat verouderd elektrisch speelgoed na pakjesavond in de vuilniszak verdwijnt. Dan gaat het niet om kinderachtige hoeveelheden. Afgelopen jaar was het zo’n anderhalf miljoen kilo. Zonde, want het zit bomvol herbruikbare grondstoffen als kunststoffen en metalen.

De Stichting Wecycle doet er wat aan. Samen met honderden gemeenten roept ze kinderen en andere inwoners op om na de Sinterklaas- of Kerstviering oud elektrisch speelgoed in te leveren bij de milieustraten. De stichting zorgt dat het op een fatsoenlijke manier gerecycled wordt.

Omdat cadeautjes ook nà het bezoek van Sint en Kerstman leuk zijn, krijgen de eerste honderd mensen die elektrisch afval (of spaarlampen) inleveren een sneeuwballenmaker. Degenen die daarna komen maken 500 keer kans op een envelop met vier bioscoopkaartjes. Kinderen leren spelenderwijs recyclen. Prachtig toch?

Mijn blogcollega Groene Piet vertelt er meer over op http://www.wecycle.nl/acties/sint/blog.html

en een lijst van deelnemende gemeenten vind je hier http://www.wecycle.nl/acties/sint/deelnemende-gemeenten.html

Wecycle-Groene-Pietjpg